Het thuisgevoel in Golfslag, Emmeloord

Wie kent Bertus niet? Als melkboer kwam de 86-jarige, vrolijke Bertus al bij veel verschillende mensen aan huis. En na zijn pensionering is hij erg actief geweest in het verenigingsleven. Dus toen hij tweeënhalf jaar geleden in appartementencomplex Golfslag in Emmeloord kwam wonen was het een feest der herkenning.

Bertus, bewoner Golfslag

We wonen hier samen

Hij kwam er veel oude bekenden tegen, zoals ‘grote Kees’. “Ik leg makkelijk contact, dat helpt ook”, zegt Bertus. “En ik klus graag, dus word ik vaak gevraagd om even te helpen. Zo leer ik ook weer nieuwe bewoners kennen.” De reden voor de verhuizing naar dit woonzorgcentrum is de dementie van zijn vrouw Willy. “We wonen hier nu samen maar als het nodig is, kan mijn vrouw naar de zorgafdeling hier beneden. Dan blijven we in ieder geval in hetzelfde gebouw wonen.”

Bertus en Willy hebben het naar hun zin. “Het is fijn dat je in dit complex zelfstandig woont, maar er toch zorg nabij is. Ook de winkelstraat is dichtbij. Dat is ook plezierig.” Bertus drinkt op maandag en woensdag koffie in het buurthuis De Golfslag, beneden in het complex, als zijn vrouw naar de dagbesteding gaat. Op vrijdagmiddag is er ‘weekendpraat’ in het buurthuis. “Daar komen wel tussen de tien en vijftien bewoners op af. Reuzegezellig.”

Bertus vindt het fijn dat er veel activiteiten zijn. Er is om de week een kerkdienst. Over de jeu de boulesbaan is Bertus ook te spreken. Hij vindt de sfeer in het complex heel prettig. “Bewoners zijn vrij om aan de activiteiten mee te doen.” Zijn vrouw zingt mee in het koor. “Dat zingen gaat nog heel goed. Dat kan ze goed en doet ze graag.”  Een oude buurvrouw komt haar wekelijks halen voor een wandeling. ”Alleen als het regent gaat het niet door omdat mijn vrouw niet wil wandelen als het regent.” Zo vermaken Bertus en Willy zich uitstekend.

Mosterdsoep

In het complex wonen niet alleen ouderen, maar ook jongeren. “Je ziet hen niet vaak omdat ze werken. Daar is dus niet zo goed over nagedacht.” Op de gangen komt hij weinig mensen tegen. “Beneden des te meer. Ik kom altijd wel iemand tegen voor een praatje.” Ook als hij op het bankje buiten zit, ziet hij mensen. “Dan heb je zo contact.” Bertus houdt van grapjes maken maar hij wordt ook enorm gewaardeerd vanwege zijn mosterdsoep. “Op de volgende Burendag maak ik weer een grote pan mosterdsoep. Die dag kan ik zelf niet eens komen omdat ik andere afspraken heb maar ik kom niet onder mijn mosterdsoep uit. Die schijnt goed te zijn. Maar ik deel het recept niet, hoor”, lacht Bertus met een knipoog.

Zelf doen

“Je moet het zelf doen.” Dat is zijn advies aan senioren. “Ga eropuit, doe dingen die je leuk vindt en help een ander.” Hij heeft nóg een tip: “Accepteer elkaar, geef elkaar de ruimte.” Deze tip wil hij overigens niet alleen aan senioren meegeven, maar ook aan de regering. “Ik zou willen dat de politiek daar eens naar zou luisteren. Dan zou het een stuk beter gaan daar in Den Haag”, lacht Bertus. “Ga je nu naar Gezinus?”, vraagt hij. “Die woont schuin boven me. Je neemt als je hier de deur uitgaat de trap naar boven en dan zie je zijn naam wel op het bordje bij de deur. Hij komt ook altijd naar het buurthuis.”

Achterdeur

Voor de 89-jarige Gezinus, de bovenbuurman van Bertus, is Golfslag al helemaal speciaal: zijn moeder heeft hier nog gewoond. “Het is inmiddels wel wat verbouwd”, zegt hij. “Toen was het nog een echt verzorgingshuis, of zoals ze toen zeiden: bejaardenhuis.” Het oude huis is inderdaad vernieuwd en er is een frisse wind gaan waaien: het is nu een modern huis voor mensen mét en zonder zorgvraag.

Gezinus woont er sinds maart 2024. “Mijn neef en nicht vroegen me, nadat mijn vrouw was overleden, of ik niet in Emmeloord wilde komen wonen. Zij wonen er ook en het leek hen verstandiger nu te verhuizen, nu ik nog vitaal genoeg ben om te kiezen. Ik woonde in Noordwolde, een dorp in Friesland waar weinig voorzieningen waren.” Hij heeft geen spijt van de beslissing om het dorp te verlaten en naar Golfslag te verhuizen. “Ik mis niks. Soms mijn achterdeur, want die liet ik altijd openstaan, dat kon makkelijk en ik was zo buiten.”

Vervoermiddel

Emmeloord was geen onbekende plek voor Gezinus, hij had al er al eens eerder gewoond, zijn moeder woonde er, en hij kende de omgeving goed.” Toch kende hij er nog maar weinig mensen. “Maar hier heb ik weer nieuwe mensen leren kennen. Ik doe mee aan de koffie-ochtenden en de vrijdagmiddag weekendpraat; net als Bertus.” Sjoelen lukt hem fysiek niet meer. “Het lopen gaat ook moeilijk, maar met mijn rollator kan ik hier binnen goed uit de voeten.” Voor buiten gebruikt hij de scootmobiel. “Dat is momenteel mijn enige vervoermiddel. Dat geldt voor meerdere bewoners.” Hij vindt dat er wel iets te weinig stopcontacten zijn om de scootmobielen op te laden.

Aan het werk

Gezinus krijgt veel hulp van zijn neef en nicht. “Mijn vrouw en ik hebben nooit kinderen gekregen dus ik ben blij dat mijn neef en nicht van alles voor me regelen. Ook de verhuizing hebben ze helemaal geregeld.” Als hij hulp nodig heeft kan hij ook een beroep doen op buren. “Als je de jongeren die hier wonen nodig hebt, dan zijn ze er. Ik kan er zo drie opnoemen die wat voor me willen doen, zoals het vuil wegbrengen. Je moet het ze wel zelf vragen.”

Hij brengt de buren ook wel eens kersen of andere dingen. Verder ontmoet hij andere bewoners bij de lift of in het buurthuis beneden. Hij vindt het ook erg leuk als de coördinator Welzijn, Pauline Geijteman, hem inschakelt. Hij belt haar regelmatig met de vraag of ze nog werk voor hem heeft. “Zo kwam de minister een keer op bezoek. Toen mocht ik wat vertellen over het wonen hier. En binnenkort is er weer een bijeenkomst, iets over blue zones. Nou, dan doe ik ook weer mee.”

Stripverhaal

Een tijdje terug hebben leerlingen van de basisschool zijn levensverhaal getekend. Als een soort stripverhaal hebben de leerlingen zijn geschiedenis in beeld gebracht. Hij laat het zien. “Kijk, hier fiets ik door het Drentse landschap. Ik vond dit zo’n mooi project. Dat is nu één van de dingen die ik hier zo waardeer. Hier gebeuren dit soort bijzondere activiteiten.”

Gezinus voelt zich geborgen in wooncomplex Golfslag. “Dat is als je alleen bent, extra fijn.” Zijn oude baas had ooit tegen hem gezegd: zorg dat als je ouder wordt, je in een grotere plaats met voorzieningen gaat wonen. Dat heb ik gedaan en dat is een goed advies geweest. Dat advies wil ik ook aan anderen meegeven.”

Soep op de stoep

Als er iemand goed is in het verbinden van mensen, dan is het de creatieve Pauline Geijteman wel. Zij is coördinator Welzijn Noordoostpolder & Urk bij Zorggroep Oude en Nieuwe Land (ZONL). In vijf locaties, waaronder Golfslag, is ze bezig om met de mensen activiteiten te organiseren en om mensen met elkaar in contact te brengen. Ze hoopt dat mensen meer naar elkaar omkijken. Dat hoeft niet altijd groots te zijn. “Met een glimlach, het geven van een gemeend complimentje, een kaartje in de bus doen bij iemand die ziek is, of gedag zwaaien, kom je al een eind”, aldus de energieke Pauline.

“Je kunt mensen al helpen met kleine gebaren.” Daarom is ze bezig met het opzetten van voorzorgcirkels. “Zoals gezegd wil ik stimuleren dat mensen meer naar elkaar gaan omzien. Een laagdrempelige manier daarvoor is het meedoen aan een voorzorgcirkel. In haar eigen buurt heeft Pauline, net na haar verhuizing, ‘soep op de stoep’ georganiseerd. “Dat was een mooie manier om mijn nieuwe buren te leren kennen. Het was een groot succes. Er kwamen veertig mensen op af. Ik had niet genoeg soep maar er zijn pizza’s besteld. Het was erg gezellig. En het smaakte naar meer. Dat vonden de buren ook, want ze vroegen wanneer er weer zo’n avondje wordt georganiseerd.”  Er is altijd een kartrekker nodig, weet ze. “En dat ben ik dus.” Ze gaat het ‘soep op de stoep-succes’ ook toepassen in haar werk. “Op deze manier kom ik in contact met buurtbewoners en dan is het makkelijker een voorzorgcirkel op te zetten.” Dat werkt volgens haar beter dan een informatieavond organiseren. “Daar komen weinig mensen op af.”

Bankje

Pauline heeft er ook voor gezorgd dat er bankjes bij Golfslag kwamen om ontmoetingen te stimuleren. “Die bankjes heb ik samen met de bewoners in elkaar gezet. Zo adviseerde Gezinus me met de stappen die nodig waren. Ieder kan blijvend bijdragen op zijn of haar manier. Dat vind ik belangrijk.” Maar niets gaat vanzelf, is haar ervaring, “Ook hier in Golfslag blijft een kartrekker nodig.” Er wonen in dit complex bewoners van alle leeftijden. De reguliere huurders zijn geselecteerd op basis van motivatie. Ze weten dat er van hen wordt verwacht dat ze omkijken naar de buren. “Dat gaat vaak goed en soms ook vanzelf, maar aanjagen blijft onmisbaar.”

In de toekomst wil ze meer gaan doen met het verbinden van generaties. “Zo hebben leerlingen van de basisschool het levensverhaal van bewoners van Golfslag in stripvorm getekend. Dat was heel succesvol. Vraag maar aan Gezinus.” Het is niet makkelijk om scholen te vinden die daaraan mee willen doen.” Toch gaat ze door omdat ze zag hoeveel het jong en oud bracht. Pauline kennende gaat dat ongetwijfeld weer lukken! Voor haar is het belangrijk dat er omgevingen zijn waarin iedereen meedoet en gezien wordt. Daar blijft ze zich voor inzetten. In Golfslag is dat in ieder geval goed gelukt.

Wist je dat we tijdens de Blue Zone Festival Experience: Flevoland dat plaatsvindt op woensdag 28 oktober een bezoek gaan brengen aan Golfslag? Lees er meer over. 

Wil je meer weten over Golfslag? Neem dan contact op met Pauline Geijteman, Coördinator Welzijn: Pauline Geijteman | LinkedIn

Dit artikel is geschreven door Yvonne Witter, ZorgSaamWonen.