Beweegvriendelijke wijken: van lokale vraag naar brede lessen

Groningen onderzocht hoeveel ruimte er in de openbare ruimte gereserveerd is voor sport, spelen en bewegen. De bestaande norm van 1000 m² per 1000 woningen bleek in de praktijk te beperkt: wandel- en fietspaden en grasveldjes telden niet mee, terwijl ze wel degelijk bijdragen aan bewegen. Toetsing aan de RIVM-vuistregels leerde dat Groningen de richtlijn van 25% beweegvriendelijke openbare ruimte als geheel haalt, maar dat de verschillen binnen de gemeente groot zijn. De les: stuur niet alleen op hoeveelheid, maar juist op nabijheid, spreiding en toegankelijkheid.

Noordenveld richtte zich op een andere vraag: hoe zorg je dat bestaande beweegparken daadwerkelijk gebruikt worden? Door bewoners en welzijnsorganisaties actief te betrekken bij een laagdrempelige impactmeting bleek dat bewoners bereid zijn vrijwilligerstaken op zich te nemen of zelfs financieel bij te dragen — als ze daarbij geholpen worden. Een belangrijke conclusie: fysieke voorzieningen alleen zijn niet genoeg. Het gaat om de mensen eromheen.

Beide trajecten laten zien dat lokale experimenten waardevolle inzichten opleveren die breder toepasbaar zijn. Niet elk wiel hoeft opnieuw uitgevonden te worden.

Lees het volledige artikel op de website van de Beweegalliantie: Leren over Beweegvriendelijke Wijken met COP’s | Beweegalliantie

Bron: Ruimte voor Bewegen